Rapsodia to utwór muzyczny o swobodnej, epickiej formie, nieregularnej formie, który nie podlega ścisłym zasadom kompozycyjnym typowym dla sonaty czy symfonii. Zwykle łączy różne nastroje, tematy i tempo w jednej kompozycji — trochę jak muzyczna opowieść. Charakteryzuje się dużą ekspresyjnością, zmiennością nastrojów oraz kontrastami tempa i dynamiki. W jednej rapsodii mogą pojawiać się różnorodne tematy muzyczne, często zestawiane ze sobą w sposób luźny, bez wyraźnego schematu. Gatunek ten był szczególnie popularny w epoce romantyzmu, kiedy kompozytorzy chętnie sięgali po elementy muzyki ludowej i narodowej, nadając swoim utworom indywidualny, emocjonalny charakter. Przykładem mogą być Hungarian Rhapsodies autorstwa Franz Liszt. Rapsodia może występować zarówno jako utwór na instrument solo, jak i na orkiestrę. Często ma charakter wirtuozowski i improwizacyjny, co sprawia, że brzmi spontanicznie i dynamicznie. W szerszym znaczeniu termin ten bywa także używany w literaturze i sztuce na określenie dzieła o luźnej, fragmentarycznej strukturze.
Dwunasta. Tam, dokąd sięga ulica Ujęta w księżycową syntezę, Szeptane zaklęcia księżyca Rozpuszczają podłoża pamięci, Wszystkie jej jasne skojarzenia, Sformułowania i rozróżnienia, Każda latarnia, którą mijam, Bije jak bęben przeznaczenia I przez obszary mroków Północ potrząsa pamięcią, Jak szaleniec potrząsa uschniętym geranium. Pół do drugiej, Latarnia parska, Latarnia mamrota, Latarnia mówi: „Patrz na tę kobietę, … Przeczytaj wiersz
Przyjechałem zaledwie kilkadziesiąt minut temu, praktycznie bez zapowiedzi, a już teraz, ze spokojem wartym lepszej sprawy, osuwam się w pół zdania na łóżko i zasypiam lekko niczym dziecko. Za oknem deszcz pierwszy tej wiosny płoszy przeklinających taksówkarzy, którzy na bagażniki forda grali w karty. Koc służący im za podkładkę (szczurzy brąz, ślady żelazka) wyrywa się … Przeczytaj wiersz
Przysuwa swój policzek do mojego i wydaje ciche, wymowne pomruki. A kiedy jestem już wystarczająco obudzona, kładzie się na grzbiecie, z czterema łapami w powietrzu i z żarliwym spojrzeniem ciemnych oczu. „Powiedz mi, że mnie kochasz,” mruczy. „Powiedz mi jeszcze raz.” Czy zdarza się słodszy układ? Raz po razie ma okazję by prosić. Ja mam … Przeczytaj wiersz
I Czemu, Cieniu, odjeżdżasz, ręce złamawszy na pancerz, Przy pochodniach, co skrami grają około twych kolan? – Miecz wawrzynem zielony i gromnic płakaniem dziś polan; Rwie się sokół i koń twój podrywa stopę jak tancerz. – Wieją, wieją proporce i zawiewają na siebie, Jak namioty ruchome wojsk koczujących po niebie. Trąby długie we łkaniu aż … Przeczytaj wiersz