Nuciłem o miłostkach w rówienników tłumie; Jedni mię pochwalili, a drudzy szeptali: Ten wieszcz kocha się tylko, męczy się i żali, Nic innego nie czuje, lub śpiewać nie umie. W dojrzalsze wchodząc lata, przy starszym rozumie, Czemu serce płomykiem tak dziecinnym pali? Czyliż mu na to wieszczy głos bogowie dali, Aby o sobie tylko w … Przeczytaj wiersz
Nieuczona twa postać, niewymyślne słowa, Ani lice, ni oko nad inne nie błyska: A każdy rad cię ujrzeć, rad posłyszeć zblizka. Choć w ubraniu pasterki, widno, żeś królowa. Wczora brzmiały i pieśni i głośna rozmowa; Pytano się o twoich rówiennic nazwiska; Ten im pochwały sypie, inny żarty ciska: Ty weszłaś — każdy święte milczenie zachowa. … Przeczytaj wiersz
»Tyżeś to! i tak późno?« — »Błędną miałem drogę, Śród lasów, przy niepewnym księżyca promyku. Tęskniłaś? myślisz o mnie?« — »Luby niewdzięczniku! Pytaj się, czy ja myśleć o czem innem mogę?« — »Pozwól uścisnąć dłonie, ucałować nogę. Ty drżysz! czego?« — »Ja nie wiem. Błądząc po gaiku, Lękam się szmeru liścia, nocnych ptaków krzyku: Ach! … Przeczytaj wiersz
Mówię z sobą, z drugimi plączę się w rozmowie; Serce bije gwałtownie, oddechem nie władnę; Iskry czuję w źrenicach, a na twarzy bladnę; Niejeden z obcych głośno pyta o me zdrowie, Albo o mym rozumie coś na ucho powie. Tak cały dzień przemęczę; gdy na łoże padnę W nadziei, że snem chwilę cierpieniom ukradnę, Serce … Przeczytaj wiersz
Lauro! czyliż te piękne wieków naszych lata Jeszcze się kiedy twojej malują pamięci? Kiedyśmy sami tylko i sobą zajęci Dbać nie chcieli o resztę obcego nam świata. Chłodnik, co się zielonym jaśminem wyplata, Strumień, co z miłym szmerem po łące się kręci: Tam nas często, wzajemne tłomaczących chęci, Późnej nocy miłosna osłoniła szata. A księżyc … Przeczytaj wiersz
Ledwiem ciebie zobaczył, jużem się zapłonił, W nieznanem oku dawnej znajomości pytał; I z twych jagód wzajemny rumieniec wykwitał, Jak z róży, której piersi zaranek odsłonił. Ledwieś piosnkę zaczęła, jużem łzy uronił; Twój głos wnikał do serca i za duszę chwytał; Zdało się, że ją anioł po imieniu witał, I w zegar niebios chwilę zbawienia … Przeczytaj wiersz
Już góra z piersi mgliste otrząsa chylaty, Rannym szumi namazem niwa złotokłosa, Kłania się las i sypie z majowego włosa, Jak z różańca chalifów, rubin i granaty. Łąka w kwiatach, nad łąką latające kwiaty, Motyle różnofarbne, niby tęczy kosa, Baldakimem z brylantów okryły niebiosa; Dalej szarańcza ciągnie swój całun skrzydlaty. A kędy w wodach skała … Przeczytaj wiersz
MIRZA Drżąc, muślimin całuje stopy twej opoki, Maszcie krymskiego statku, wielki Czatyrdahu! O minarecie świata! o gór padyszachu! Ty, nad skały poziomu uciekłszy w obłoki, Siedzisz sobie pod bramą niebios, jak wysoki Gabryjel, pilnujący edeńskiego gmachu; Ciemny las twoim płaszczem, a jańczary strachu — Twój turban z chmur haftują błyskawic potoki. Nam czy słońce dopieka, … Przeczytaj wiersz
MIRZA I PIELGRZYM MIRZA Zmów pacierz, opuść wodze, odwróć na bok lica! Tu jeździec końskim nogom swój rozum powierza; Dzielny koń! patrz, jak staje, głąb okiem rozmierza, Uklęka, brzeg wiszaru kopytem pochwyca I zawisnął — Tam nie patrz! tam spadła źrenica, Jak w studni Al-Kahyru, o dno nie uderza. I ręką tam nie wskazuj, nie … Przeczytaj wiersz
MIRZA Spojrzyj w przepaść — niebiosa, leżące na dole, To jest morze; śród fali, zda się, że ptak-góra, Piorunem zastrzelony, swe masztowe pióra Roztoczył kręgiem, szerszym, niż tęczy półkole, I wyspą śniegu nakrył błękitne wód pole. Ta wyspa, żeglująca w otchłani — to chmura! Z jej piersi na pół świata spada noc ponura; Czy widzisz … Przeczytaj wiersz
Lubię poglądać, wsparty na Judahu skale, Jak spienione bałwany, to w czarne szeregi Ścisnąwszy się, buchają, to, jak srebrne śniegi, W milijonowych tęczach kołują wspaniale. Trącą się o mieliznę, rozbiją na fale, Jak wojsko wielorybów zalegając brzegi, Zdobędą ląd w tryumfie i, napowrót zbiegi, Miecą za sobą muszle, perły i korale. Podobnie na twe serce, … Przeczytaj wiersz
Biedny jastrząb! śród niebios porwała go chmura, W obcy zaniosła żywioł i dalekie strony, Morską przesiąkły rosą, wichrami znużony, Śród ludzi na tym maszcie roztoczył swe pióra. Lecz go żadna bezbożna nie pochwyci ręka, Bezpieczny, jakby siedział na leśnej gałęzi; On jest gościem. Giowanno; kto gościa uwięzi, Jeżeli jest na morzu, niech się burzy lęka. … Przeczytaj wiersz
MIRZA DO PIELGRZYMA Tu z winnicy miłości niedojrzałe grona Wzięto na stół Allaha; tu perełki Wschodu, Z morza uciech i szczęścia, porwała zamłodu Truna, koncha wieczności, do mrocznego łona. Skryła je niepamięci i czasu zasłona; Nad niemi turban zimny błyszczy śród ogrodu, Jak buńczuk wojska cieniów, i ledwie u spodu Zostały, dłonią giaura wyryte, imiona. … Przeczytaj wiersz
W kraju wiosny, pomiędzy rozkosznemi sady, Uwiędłaś, młoda różo! bo przeszłości chwile, Ulatując od ciebie, jak złote motyle, Rzuciły w głębi serca pamiątek owady. Tam, na północ, ku Polsce, świecą gwiazd gromady — Dlaczegóż na tej drodze błyszczy się ich tyle? Czy wzrok twój, ognia pełen, nim zgasnął w mogile, Tam wiecznie lecąc, jasne powypalał … Przeczytaj wiersz
Jeszcze wielka, już pusta Girajów dziedzina! Zmiatane czołem baszów ganki i przedsienia, Sofy, trony potęgi, miłości schronienia, Przeskakuje szarańcza, obwija gadzina. Skróś okien różnofarbnych powoju roślina, Wdzierając się na głuche ściany i sklepienia, Zajmuje dzieło ludzi w imię przyrodzenia I pisze Balsazara głoskami: «RUINA.» W środku sali wycięte z marmuru naczynie; To fontanna haremu, dotąd … Przeczytaj wiersz
PIELGRZYM Tam! — czy Allah postawił ścianą morze lodu? Czy aniołom tron odlał z zamrożonej chmury? Czy diwy z ćwierci lądu dźwignęli te mury, Aby gwiazd karawanę nie puszczać ze wschodu? Na szczycie jaka łuna! pożar Carogrodu! Czy Allah, gdy noc chylat rozciągnęła bury, Dla światów, żeglujących po morzu natury, Tę latarnię zawiesił śród niebios … Przeczytaj wiersz
Zdarto żagle, ster prysnął, ryk wód, szum zawiei, Głosy trwożnej gromady, pomp złowieszcze jęki, Ostatnie liny majtkom wyrwały się z ręki, Słońce krwawo zachodzi, z niem reszta nadziei. Wicher z tryumfem zawył, a na mokre góry, Wznoszące się piętrami z morskiego odmętu, Wstąpił jenijusz śmierci i szedł do okrętu, Jak żołnierz, szturmujący w połamane mury. … Przeczytaj wiersz
Szum większy, gęściej morskie snują się straszydła, Majtek wbiegł na drabinę, gotujcie się, dzieci! Wbiegł, rozciągnął się, zawisł w niewidzialnej sieci, Jak pająk czatujący na skinienie sidła. Wiatr! — wiatr! — Dąsa się okręt, zrywa się z wędzidła, Przewala się, nurkuje w pienistej zamieci, Wznosi kark, zdeptał fale i skróś niebios leci, Obłoki czołem sieka, … Przeczytaj wiersz
Poemat liryczny. — Fragment. Maryi Zagórskiej Żonie Mej poświęcam. Vanitas vanitatum. Marność jest klątwą ziemi syna, A działem jego — nieświadomość, A losem jego dzieł — znikomość, A imię jego — proch i glina! Próżno się kusi wzlecieć duchem Z pyłu gdzie trawi go tęsknota; Próżno się zrywa i szamota Skowan glinianych pęt łańcuchem! Dnie … Przeczytaj wiersz
Marzyłem o krainie niebieskich migdałów — O ścieżkach wyścielonych kobiercami róży — O niebie, które nigdy lic swych mgłą nie chmurzy I zamkach budowanych z złota i kryształów. I płynąłem wciąż myślą w ten świat ideałów, W to senne państwo moje; — dziś wracam z podróży, Haniebnie, — tak jak wraca pies do swej obróży! … Przeczytaj wiersz
Pan Tadeusz – XIII Księga (Noc poślubna Tadeusza i Zosi) Pan Tadeusz wszedł pierwszy, drżącymi rękami Drzwi za sobą zamyka, och! Nareszcie sami. Ach! Zosiu, ach Zosieńko, jak mi niewygodnie Popatrz, jak mi odstaje, spójrz no na moje spodnie. Zosia łzy rzewne roni i za pierś się chwyta, Że to była dzieweczka z chłopcem nie … Przeczytaj wiersz