Sól?

Michał Płaczek

nie będziesz, kim jestem, choć jesteś, kim byłem. prawie.
prawie epitafium, choć piszesz, że to nie koniec świata;
prawda, nie całego. ten żałośnie mały świat płonie, albo
topi się sam w sobie prawie bezdźwięcznie, a ja z nim,
w nim jeszcze przez parę dni. potem „wrócę do siebie”,
gdziekolwiek to wypadnie. łapałem już oddech
po tym, jak zgubiwszy stopą dno
o chwilę za długo rozważałem, czy nie zostać
po drugiej stronie tafli.

brzeg ginie w śmieciach,
pozwalam mu się przyciągać.
na ustach zostaje sól. nie zlizuję,
niech boli.

Twoja ocena
Michał Płaczek

Wiersze popularnych poetów

Z listu

Śmierć to wagary Panie Profesorze Już na następnej ulicy zrzucamy z ramion ciężkie tornistry wiedzy. Kupujemy kilo czereśni. Rozrzucamy kratkowane kartki czasu. Tłuką o moja szyję Panie Profesorze białe skrzydła…

Nagrobek przekrzywiony

Nagrobek przekrzywiony, bez kwiatów, dzień się chyli nad grobem ojca stoję w gniewie ileż to razy, ile tę straszną pielgrzymkę odbyłem do ciebie bo nie możesz odwiedzić mnie, boś kartę…

Przejdę skoro wiem

Jak burza przejdę skoro wiem Że wolałbyś bym była snem A jeśli ci wesoło to Wtedy milczę Nie lubisz ewidentnych ust Więc nakładam ostry róż A kiedy zgrzeszę wtedy ci…