Pędzą chmury, walą chmury, Niewidomie księżyc mży, Na śnieg lotny prósząc z góry; Mętne niebo, mętne mgły. Jadę, jadę w dal bezbrzeżną, Dzyń-dzyń-dzyń dzwoneczka dźwięk, Strasznie, strasznie w tę noc śnieżną! Rośnie pustka, rośnie lęk. „Jazda, stary!” – „Dobrodzieju, Konie ledwie zipią już, Zamieć mi powieki skleja, Drogi zmiotło, ani rusz. Wokół mrok, choć wykol … Przeczytaj wiersz
Szalonych lat rozkosze i biesiady Na duszy mej pijanym ciążą czadem. Ale jak wino – smutek dawnych dni Im starszy jest, tym mocniej szumi w krwi. Przede mną mrok. Mozół i ból mi wróżą Morza przyszłości, kołysane burzą. Lecz ja umierać nie chcę, przyjaciele! Chcę żyć, by myśleć! Żyć, by cierpieć wiele! I wiem, że … Przeczytaj wiersz
Kwiat zasuszony i bezwonny Znalazłem w książce z dawnych lat, I głos marzenia nieuchronny Już się do mej duszy wkradł. Gdzie kwitnął? Jakiej wiosny zaznał? Czy długo kwitnął? Kto go rwał? Czy go zerwała dłoń przyjazna? I po co w książce leżeć miał? Czy na pamiątkę czułej schadzki, Czy znaczyć miał rozłąki ból, Czy był … Przeczytaj wiersz
Głos mój dla ciebie tkliwy jest i rzewny, Zakłóca ciszę nocną głos mój śpiewny. Przy łożu świeca smętna w tej godzinie Pali się; wierszy moich strumień płynie, Miłości strumień pełny twych uroków, Przede mną oczy twoje błyszczą w mroku I brzmienie słów odzywa się w pokojach: – Mój miły… kocham cię… jam twoja… twoja…
Ostatni raz twą postać miłą Ważę się myślą tulić dziś I wskrzeszać sny serdeczną siłą, Żałością tkliwą i wstydliwą O twej miłości budzić myśl. Mijają lata – i niestety Zmieniają świat, zmieniają nas! W mogilnym mroku, w głębi Lety widzi cię dzisiaj wzrok poety, Lecz i poeta tobie zgasł. Więc mego serca pożegnanie Przyjmij, daleka! … Przeczytaj wiersz
Kochałem panią – i miłości mojej Może się jeszcze resztki w duszy tlą, Lecz niech to pani już nie niepokoi, Nie chcę cię smucić nawet myślą tą. Kochałem bez nadziei i w pokorze, W męce zazdrości, nieśmiałości, trwóg, Tak czule, tak prawdziwie – że daj Boże, Aby cię inny tak pokochać mógł.
Nawet Aladyna dziwy, Wszystkie moce sztuk straszliwych Nie zdołały nigdy stworzyć – W śnie czy w jawie – takiej wizji. Nawet Jan, apostoł święty, Co na Patmos, w samym wirze Swojej męki, widział siedem Złotych świątyń, zbudowanych W głębi nieba – nawet on Nigdy w życiu swym nie stanął Pod sklepieniem takich gmachów. I ujrzałem … Przeczytaj wiersz
Księga I W głębokich mrokach posępnej doliny, Zdala od świeżych oddechów poranka, Żarów południa i gwiazdy wieczornej, Usiadł Saturnus, jako głaz, spokojny I tak milczący, jak owo milczenie, Co go otacza wokoło; nad głową Las mu się zwieszał na lesie, jak ciemna Chmura na chmurze. Ani jeden tutaj Nie wkradł się powiew, tyle sił mający, … Przeczytaj wiersz
Nieodczuty, niewidziany, bezsłowy Odchodzę od mojej królowej; Jej ramiona srebrny sen obezwładnił. W ich uścisku, wiążącym przez chwilę, Przyzwolenia lub szaleństwa ile Okrutnego – któż to wie, któż odgadnie? Te powieki gładkie jak z jedwabiu! Te wargi wilgotne, co wabią W dojrzałej ciszy dźwięków słodkimi cieniami! W ucho mej wyobraźni sennej Wsączają prawdy cenne, Że … Przeczytaj wiersz
Gdy śmierci chłód dotknie cierpiącéj gliny, Dokąd się duch ma nieśmiertelny zwrócić, Gdy ani skon, ni ziemskie dlań dziedziny, A lichy proch musi za sobą rzucić? Czy z ciała więź odtąd wyswobodzony Przez nieba mknie z planety każdéj tokiem? Czy sobą świat wypełnia nieskończony, Jak gdyby był dlań wszechwidzącém okiem? Bez granic, form, — istność … Przeczytaj wiersz
Czegoś leniwiej księżyc dziś wieczorem marzy; Jak piękność, co w poduszek licznych tonąc puchy, Nim zaśnie — pieści rączką, z zadumą na twarzy, Pierś swą roztargnionemi, leciutkiemi ruchy. Na atłasowych grzbietach pięknej chmur lawiny, On dziś — jak konający — w długich spazmach tonie, Lub okiem ściga białych obłoczków seciny, Które płyną jak kwiecie przez … Przeczytaj wiersz
Z chwilą kiedy poezja wyzwoliła się powoli z utartych form rytmicznych i przestała być szeregiem wypracowań na zadane tematy, jak również bebechowo-wstrząsowym krzykiem, czy nawet rykiem na temat różnych uczuć życiowych, otworzył się niezmiernie szeroki horyzont czystej formy, podobnie jak to się stało w malarstwie przez pozwolenie sobie na dowolną deformację świata zewnętrznego. Wprowadzenie życiowego … Przeczytaj wiersz
Więc jest to przede wszystkim typowy przyrząd dla Pań, Tak skonstruowany, by nie mógł usiąść na nim żaden męski drań. Nie dość, że bez żadnych ozdób, leluj, parzenic i rozet, Jest dla mężczyzny torturą wprost ten bezozdobny klozet! Lecz na tym jeszcze nie dość – jest ukaz: „Do zasypywań treści służyć ma torf!” Tak srogo … Przeczytaj wiersz
O dziwne ciche letnie popołudnia i pełnych głębi soczystych owoce w chłodnawym cieniu zapomniana studnia potem obłędne wieczory i noce
W czarnym, bezdusznym żarze Spocone cielsko dusi mnie i gnębi Tak bóstwo nieznane mnie karze Za czyny świetlistych gołębi
Dla chorych diabłów, przewrotnych aniołów Szpital wariatów, za którego próg Nie przejdzie mędrzec ani książę liczb. Tam już na wieki oddać się czarnemu Którego zrodziła góra ognista, i tam pozostać – biała jako glista Pozostać wierną bóstwu nieznanemu W przepięknej małpy uściskach się miotać Słuchając ciszy międzygwiezdnych ech Patrzeć na męki i krew czarną żłopać … Przeczytaj wiersz
Jak drogą dla mnie chwila, gdy dzień gaśnie, Gdy blask swój stapia z cichą mórz głębiną, Przeszłość się wówczas ściele na te jaśnie, W sennym wieczorze jej westchnienia giną. Patrząc na bezmiar wody, co się pali Łagodną smugą zachodniego złota, Czuję, że gdzieś tam kryje się w oddali Wyspa spokoju, ma cicha tęsknota.
Zraniona ma łanio, śród innych ty łon Nie szukaj spoczynku, tu przy mnie twój skon. Odbiegło cię stado, nie tęsknij już doń, Mój uśmiech ci został, me serce i dłoń. Nie wiecznie-ż trwa miłość — któż głosi jej kres? W sromocie czy w sławie, śród uciech czy łez!? Nie badam, nie pytam, czyś pełna jest … Przeczytaj wiersz
O cudzie, gdy błękity, Lśniąc w zorzy złotolitej, Rzucają blaski Na miecze, kaski, Na piór rozwiane kity. Gdy serce w łonie rośnie, Gdy surmy grzmią rozgłośnie. I rzeszę młodą Ku śmierci wiodą W gardzącej tchórzem wiośnie. O cudzie, gdy błękity, Lśniąc w zorzy złotolitej, Rzucają blaski Na miecze, kaski, Na piór rozwiane kity. Lecz to … Przeczytaj wiersz
Miłość, o Luba, mieszka wraz z tobą, Na twoich licach widzę jej łoże; Nie – na tych licach, zbladłych żałobą, Miłość róż świeżych znaleźć nie może. Ale nie zawsze różane twarze Miłość obiera za tron dla siebie, Patrz!… w moim sercu są jej ołtarze, Tu ona żyje, żyje dla ciebie. Luba! w twych oczach miłość … Przeczytaj wiersz
Tu jest altana, którą tak lubiła, I drzewo, które sadziła, I harfa, w której za przelotem ręki Uśpione budziła dźwięki! Różami cała pokryła się niwa, A czyjaż dłoń je pozrywa? Przebrzmiałe piosnki echa nie utrudzą: Czyjeż je usta rozbudzą? Tu jest altana, którą tak lubiła, I drzewo, które sadziła, I harfa, w której za przelotem … Przeczytaj wiersz