(Do Michała Wereszczaki). Ktokolwiek będziesz w Nowogródzkiej stronie, Do Płużyn ciemnego boru Wjechawszy, pomnij zatrzymać twe konie, Byś się przypatrzył jezioru. Świteź tam jasne rozprzestrzenia łona, W wielkiego kształcie obwodu, Gęstą po bokach puszczą oczerniona, A gładka jak szyba lodu. Jeżeli nocną przybliżysz się dobą I zwrócisz ku wodom lice: Gwiazdy nad tobą i gwiazdy … Przeczytaj wiersz
Methinks I see… — Where?… — In my mind’s eye Shakespeare. Zdaje mi się, że widzę… Gdzie? Przed oczyma duszy mojej. Słuchaj, dzieweczko! — Ona nie słucha. — To dzień biały! to miasteczko! Przy tobie niema żywego ducha: Co tam wkoło siebie chwytasz? Kogo wołasz, z kim się witasz? — Ona nie słucha. — … Przeczytaj wiersz
Poezje, zawarte w „Księdze ubogich”, powstały w obliczu Tatr, na codziennych, samotnych przechadzkach w polu. Niema między niemi ani jednego wiersza, któryby miał jakiekolwiek pokrewieństwo — z biurkiem. Tem się tłomaczy charakter tej „Księgi” zarówno pod względem treści jak i formy — notatnik i ołówek, użyte na ukojenie siebie i innych. Jan Kasprowicz Rozmiłowała … Przeczytaj wiersz
Nie zna śmierci Pań żywota, Chociaż przeszedł przez jej wrota! Rozerwała grobu pęta Ręka święta. Adamie! Dług twój spłacony, Okup ludzki dokończony! Wnidziesz w niego z szczęśliwemi Dziećmi twemi. Nie skarby jakimi płaci, Wszystko, co mógł stracić, traci. Całą dla nas krew swą sączy, Dzieło kończy. Próżno, żołnierze, strzeżecie, W tym grobie Go nie znajdziecie. … Przeczytaj wiersz
Ty wyzwoliłeś nas Panie Z kajdan i samych siebie A Chrystus stając się bratem Nauczył nas wołać do Ciebie: Abba Ojcze! Abba Ojcze! Abba Abba Ojcze! Abba Ojcze! Abba Ojcze! Abba Ojcze! Abba Abba Ojcze! Abba Ojcze! Bo Kościół jak drzewo życia W wieczności zapuszcza korzenie Przenika naszą codzienność I pokazuje nam Ciebie Abba Ojcze! … Przeczytaj wiersz
Hymn o zachodzie słońca na morzu I. Smutno mi Boże! Dla mnie na zachodzie Rozlałeś tęczę blasków promienistą, Przedemną gasisz w lazurowéj wodzie Gwiazdę ognistą, Choć mi tak niebo ty złocisz i morze, Smutno mi Boże! II. Jak puste kłosy, z podniesiona głową, Stoję roskoszy próżen i dosytu, Dla obcych ludzi mam twarz jednakową, Ciszę … Przeczytaj wiersz
Już dzień odchodził, a powietrze mroczne Od pracy ziemskie uwalniało twory; — Ja tylko jeden musiałem sposobić Siły do walki z trudami podróży I razem z własnem uczuciem żałości, Którą dziś skreśli myśl, co już nie błądzi. — Wspierajcie, Muzy, i ty duchu wielki! Myśli, coś wszystko spisywała wiernie, Tu dzielność twoja niechaj się okaże! … Przeczytaj wiersz
W połowie drogi naszego żywota W pośród ciemnego znalazłem się lasu, Albowiem z prostej zbłąkałem się ścieżki. O jakże ciężko teraz wypowiedzieć, Jak ten las dziki, gęsty i ponury; — Wspomnienie samo wznawia strach okropny, Że śmierć zaledwie okropniejszą będzie. Lecz, bym o skarbie owym opowiedział, Który w tym lesie znalazłem, — opowiem O innych … Przeczytaj wiersz
Gdy cię nie widzę, nie wzdycham, nie płaczę, Nie tracę zmysłów, kiedy cię zobaczę; Jednakże gdy cię długo nie oglądam, Czegoś mi braknie, kogoś widzieć żądam; I tęskniąc sobie zadaję pytanie: Czy to jest przyjaźń? czy to jest kochanie? Gdy z oczu znikniesz, nie mogę ni razu W myśli twojego odnowić obrazu; Jednakże nieraz czuję … Przeczytaj wiersz
I Za firankami blask ciepły. Znów wzywa od ciszy, która kłamie, że szczęśliwa, w przestwór bezdomny, struchlałych gałęzi trzask melodyjny, trzepot, który więzi: muzyka sroga w więzieniu ożywa, ach, tak bezdenna! tak czuła i tkliwa! jak gwiazda, która niebiosa rozrywa. Nie, nie wystarczy dać się zwieść tonami, gdy widzisz róże gęste, jak krew skrzepła, gdy … Przeczytaj wiersz
Wieczory długie nie są. Zmierzch przemija, Niby westchnienie warg, ledwie domkniętych, Niebawem sennych, mokrych jeszcze; rosa W niechętną wilgoć skrapla się, zawisa Na wpół-pochyłej łodydze; kolanku Kropla ta ciąży, jako piersiom ziemia. Ta ziemia, z którą zaledwo w pół-zmroku Sąsiadujemy, mrąc. I gdzie ojczyzna? Nad łąką, kędy się opar, widzialny Źrenicy, klucz wiolinu nad nicością, … Przeczytaj wiersz
Blask huczy w dzwonie pustki. Ileż niebios! Każdy się płatek rozwija, jak ucho w melodję zasłuchane. Tutaj, w ramach, z zaciętym patrzysz uśmieszkiem, włochaty. Wzrok zasępiony wbijasz w tarczę płaską, jakbyś przygrywał na wąskiej piszczałce, — o, sobowtórze! — która w kwiat się zmienia, wystrzela w gałąź wiotką i kolczastą, a po niej rosa spływa, … Przeczytaj wiersz
W patrycjuszowskiej republice nie byłem burmistrzem. Nie kroczył przede mną po głucho dudniących płytach halabardnik, gdy zbliżałem się rozważnie, nie przyśpieszając kroku, do portu, witać odchodzące galary: ładowne cienkim jedwabiem, skórą wyprawną, winem dostałem na zboczach dostojnego Renu, i bursztynem szacownym, równym złotu, przez morze wytapianym, jak wosk, który z tajemnic Wschodu wonne, jak róża, … Przeczytaj wiersz
Laudator temporis acti! — przepadła strzecha, nad szytą z słomy gdy bocian klekoce, iwina, pochylona przez groblę, wybladłą w księżycu, rozkrzyczane derkaczami noce! U Herszka jeszcze świeci się, — za borem o, niechby nam popasać w karczmie na rozstaju: zabawimy się w izbie omszałym gąsiorem i z prochu świetlistego otrzepiem szpargały — ale wieczoru tego, … Przeczytaj wiersz
Inkwizytorze! dłonią wysmuklą, jak struna, podtrzymuje niedbale, z tkliwością żałosną Madonna zadumana Dzieciątko ciekawe. Ono sięga do czary, łyskliwej i lśniącej, stonowanej smugami owoców; jest chmurno, a na tle tych obłoków, szumiących muzycznie, i brunatnych w kolorze, jak draperja sukni, co okala Jej członki, dziewczęce i szczupłe, wybłyskuje koronka wokoło profilu niematerjalną bielą. A w … Przeczytaj wiersz
Jaka im sprosta dłoń? zwężone palce sennie, jak smyczek, podtrzymują ciężar łodygi, zlekka puszystej, i lśniącej poranku rosą przeźroczą, w połowie ugiętej blaskiem płatków ledwo lila; któż modrość ich podźwignie? czyja ręka dość czule ujmie kształt niedotykalny, aby, jak pustą dłonią ślepnącego, okrągłe zamknąć, wreszcie utrwalone? Nie patrz! poniżej błękitnej gencjany gorzkawe listki otulają szczelnie … Przeczytaj wiersz
Wśród margerytek i kwiatków żółtych, jak wilgotne pisklę, ledwo wypierzone, znów czarne trznadle, poświęcone Erosowi, biegają ruchliwie, kruszynę unosząc w dziobie, a pomylony turysta przywabia je świegotliwem gwizdaniem. O, szeroko rozsiadłe miasto nad szaro rozlanym Dunajem, gdzie nadzy chłopcy, od słońca spaleni na ochrę, w łagodnym powiewie leżą, szczęśliwi i rozwaleni, jak turcy, pobici przez … Przeczytaj wiersz
Z za szyby wagonu rzeczułka mroczno-zielona (jak wtedy), a w niej odbita jaskółka muska kawałek nieba. Powracasz w knieje dawne, w białe, żałobne ulice, w drżące, nadbrzeżne topole, wspomnieniem błogiem chory: szarawo srebrnieją winnice, rudawo płoną bory. O, rozrzucone na wiatry słowa moje pochwalne: mój Boże! już kwitną astry.
Eros, ów członki rozwiązujący, nęka mnie, Słodko i gorzko, to, przed którem nie uciec, srogie zwierzę Spleciony zdobny bogato wokół jej nóg Rzemyk frygijskiej roboty Późno jeszcze wspomni nas człek Attis, kochałam cię pewnie — ongi, czasy dawnemi Bóstwom błogim zda mi się rówien Mąż ów, który zbliska naprzeciw ciebie Zasiadł i słodkie, tkliwe słówka … Przeczytaj wiersz
Tymczasem, zanim biczem na powietrzu strzeli, Szare liście topoli migają w topieli, W kałużach, jak w zwierciadłach, toczonych misternie; Z dolnych ogrodów pną się żywopłotów ciernie Nad murawy, nad darnie, w widnokrąg ponury, Gdzie chmurne w oddaleniu dumają lazury. Patrz: ku krzewom nadbrzeżnym gościniec się zbliża. Jak łacha zamulona, pełganiami chyża. Giętka gałąź wierzbiny zawisa … Przeczytaj wiersz
I Śniada, oczami z kobaltu, Wpatrzona w marynarzy, zamarła w adoracji, jak kot węszący wróble, W ich krucze włosy, twarz smagłą i oczy ogniste; Róże cieliste lub te, koloru płomieni, zwisają ciężko z krzewów, wpięte w wilgotny mrok. Wśród palm, cytryn, żywopłotów o drobnych listkach kształtu podługowatego, wśród lśniących bukszpanów, Pod arkadami mostu, w mijającym … Przeczytaj wiersz