Poezja

Życia nie miałem nigdy za warte zachodu

przez

Życia nie miałem nigdy za warte zachodu: Po co tracić na nie lat aż tyle? Zajścia drobne, trywialne, nie chciane, Zajścia, które u końca mają ślepą ścianę: Od młodości po starość, ani razu nie miałem powodu Zachwycać się tym stylem. W najmłodszych latach tak się ustawiałem, żeby Moc spoglądać na życie z dystansu; Stan zwątpienia, w którym wtedy trwałem, Stan każący mi gardzić zapału banałem, Mógł uczynić mnie kimś, kto nie musi udawać potrzeby … Przeczytaj wiersz

Thomas Hardy

• Wiersze o sensie życia • Wiersze o życiu

In tenebris

przez

Percussus sum sicut foenum, et aruit cor meum. Psalm 102 Mrocznieje mroźna Noc; lecz mnie już nie dotknie Opuszczenie: dwukrotnie Skonać nie można. Płatki rwie wicher; Mnie ta zerwania scena Już nie dręczy: wspomnienia To cienie liche. Ptak z trwogi słabnie: Ja w porze zimy ciemnej Sił nie stracę: moc ze mnie Uszła już dawniej! … Przeczytaj wiersz

Thomas Hardy

• Poezja angielska

Drozd o zmroku

przez

Wsparty o furtkę zagajnika, Czułem, jak mroźny zmrok W oko dnia szarym widmem wnika, Ćmiąc w nim słabnący wzrok. Gdzieniegdzie powój – uschły, blady – Jak strun zerwanych kłąb Bił jękiem w niebo; ludzkie ślady Do chat zapędzał ziąb. Zwłokom Stulecia rozciągniętym Podobny był ten świat Pod płytą chmur i pod lamentem, Którym go żegnał … Przeczytaj wiersz

Thomas Hardy

• Wiersze o ptakach

Starzejąc się

przez

Co to jest starzeć się? Jest-że to tracić dawną świetność form, Źrenicy żar i blask? Piękności wieńca jest-że to się zrzec? Tak, lecz nietylko to. Jest-że to czuć, jak moc Opuszcza nas — nietylko czar, lecz moc? Jak członek każdy stęgł, Jak mniej dokładny każdy życia ruch, Mniej prężny każdy nerw? Tak, to, i wzwyż! … Przeczytaj wiersz

Matthew Arnold

• Dziewiętnastowieczna poezja • Wiersze o starości

Wyosobnienie

przez

Do Małgorzaty, zwracając jej tom listów Ortisa. Tak: w życia morzu uwyspieni, Z cieśnin śród nas labiryntami, Punkcików rój na wód rozstrzeni, Żyjem śmiertelni: tłum — a s a m i. Ostrowy czują toń klamrzącą I wiedzą, że jej nie roztrącą. Lecz gdy je miesiąc wkrąg wysrebrni, Omuśnie wonnym tchem swym wiosna; Kiedy z ich jarów … Przeczytaj wiersz

Matthew Arnold

• Poezja angielska

Wybrzeże w Dover

przez

Dziś w nocy morze zastygło w spokoju. Pora przypływu; księżyc srebrzy wodę Cieśniny; z brzegu Francji co pewien czas błyska Latarnia i znów gaśnie; angielskie urwiska Świecą masywem bieli nad cichą zatoką. Podejdź do okna, wdychaj tę nocną pogodę! Tylko od długiej granicy przyboju, Gdzie z wypranym poświatą z barwy stromym lądem Styka się morze, … Przeczytaj wiersz

Matthew Arnold

• Wiersze o morzu

Sonet XXX

przez

W noc mi twój obraz luby przez łzy moje świta, Uśmiechniętym cię widzę w dzień. Wskaż powód onej Różnicy? — Czyś ty we mnie smutku zbudził tony, Czy też jam sama smutna? W chórze akolita, Chociaż modłów dziękczynnych śpiewny rytuał czyta, Opaść może na stopnie ołtarza — zemdlony. Tak czuję głos, lecz nie wiem, w … Przeczytaj wiersz

Elizabeth Barrett Browning

Sonet X

przez

Lecz MIŁOŚĆ, sama miłość, pięknem spromienioną I godną jest przyjęcia. Ogień żarem pała, Czyli świątynia gore, czy len; światłość biała Jednako, czy chwast płonie, czy cedru bierwiono. A miłość ogniem żywym. Jeśli prawdę oną Ja kocham ciebie, mówię… patrz!… tobiem się stała Przeobrażona w oczach, niemylna mię chwała Stroi, świadomą blasku nowych zórz, co płoną … Przeczytaj wiersz

Elizabeth Barrett Browning

• Sonet

Sonet I

przez

Dumałam raz nad starą pieśnią Teokryta, Jak śpiewał lata błogie, cenne, upragnione, Postaci dłoni wdzięcznych biorące osłonę, By z nich płynęła ludziom dań szczęścia obfita. Gdy tak myśl ma powieści w dawnej mowie czyta, Zwolna, z cienia, powstają wizją lata one, Błogie lata i smętne, lata roztęsknione Własnego życia mego, po których dziś drży ta … Przeczytaj wiersz

Elizabeth Barrett Browning

• Sonet

Jeśli musisz mię kochać

przez

Jeśli musisz mię kochać, niech miłość ta będzie Za nic, za miłość tylko samą. Nie mów sobie: „Za uśmiech, za spojrzenie kocham ją — w sposobie, Jakim przemawia słodko — myśl jej mam na względzie, Co z myślą zgodna moją, albo — że z nią wszędzie Wczas mi się staje luby”. Może w jutra … Przeczytaj wiersz

Elizabeth Barrett Browning

• Poezja angielska • Wiersze o kochaniu

Odmowa

przez

Spotkaliśmy się późno, niemal pod koniec drogi, Mój przyjacielu — tylko przyjacielu! Już całun przyszłej śmierci oplątał moje nogi. Gdy czynią krok lub ruch, przybliżam się do celu. W tym zagrożeniu, czy mam się odważyć Zbliżyć do ciebie? Ja w moim bezruchu? Czy na twe prośby mam pozostać głuchą? Spójrz, czytaj w mojej twarzy. … Przeczytaj wiersz

Elizabeth Barrett Browning

Wykrzyk dzieci

przez

Drobne jagniątka beczą na łące, W zaroślach ptasząt kwilą tysiące, Młode jelonki pląsają w cieniu, Pączek rozkwita w słońca promieniu; Życie tu wszystkim płynie w swobodzie, Każdemu ścieżka tu łatwa… Czemuż, ach! czemu w wolnym narodzie Płacze maleńka ta dziatwa! Wołają dziatki rzewnemi głosy: Tak cudnie błyszczy trawka od rosy; Gdybyż tam wybiedz, popląsać z … Przeczytaj wiersz

Elizabeth Barrett Browning

• Wiersze o dzieciach

Jak cię kocham?

przez

Jak cię kocham? Poczekaj — wszystko ci wyłożę. Kocham do dna, po brzegi, do samego szczytu Przestrzeni, w której dusza szuka krańców Bytu I Łaski idealnej, ginąc w tym przestworze. Kocham cię tak przyziemnie, jak tylko zejść może Głód; przy świeczce i w słońcu, gdy sięga zenitu; Tak śmiało i tak czysto, jak ktoś, kto, … Przeczytaj wiersz

Elizabeth Barrett Browning

• Liryka miłosna • Sonet

Żądania mężczyzny

przez

I Kochaj mnie wszystkim, czym jesteś, Uczuciem, myślą, wzrokiem, ciałem. Kochaj w najdrobniejszym geście I w istnieniu całem. II Kochaj mnie młodością swoją W szczerym przyzwoleniu, Przysięgami, co się boją Słów w czułym milczeniu. III Kochaj mnie lazurem oczu, Co przyrzeka wszystko; Skoro barwę z nieba toczą, Prawda niebios blisko. IV Powiekami, które skrycie Kryją … Przeczytaj wiersz

Elizabeth Barrett Browning

• Poezja wiktoriańska

Druga droga miłości

przez

I W połowie czerwca Największe kwiaty róż Juna[1] ciskała Spod ciężkich powiek, Gdy pewien człowiek Suchego serca, (Wśród kwietnych burz Wapienna skała), Odwrócił się, ziewnął szeroko, i trzciną Ścinając traw główki, tak rzekł z pyszna miną: „Jeśli dam Junie kosza, czyjąż będzie to winą?“ II A więc, fora ze dwora! Masz rację! Mężczyzna Nie wytrwa … Przeczytaj wiersz

Robert Browning

• Wiersze romantyczne

Miłość śród ruin

przez

Gdzie się w cichych barwach zmierzchu nieba mienią Nad zielenią Tych samotnych, bujnych pastwisk, skąd w zachody Senne trzody Powracają ku oborom swym, dzwoniące — Na tej łące, Tak wieść niesie, przed dawnymi sterczał laty Gród bogaty; W nim, w stolicy tego kraju, miał swe cugi, Dworne sługi, Możny książę; stąd dyktował dni spokojne, Lub … Przeczytaj wiersz

Taras Szewczenko

• Wiersze romantyczne

Serenada przed willą

przez

Mnie-ś słyszała dzisiaj w nocy, Gdy nie świecił księżyc złoty, Gdy nie było w gwiazdach mocy, Aby przeciąć nieb namioty — Zmarł wraz z życiem blask sierocy. Gdy nie brzękła ani mucha, Zmilkł głos świerszcza i puszczyka, Gdy noc taka ciemna, głucha, Wówczas moja to muzyka Popłynęła ci do ucha. Ciężko brzemię snu się kładło … Przeczytaj wiersz

Robert Browning

• Liryka miłosna

Fletnik z Hamelnu

przez

I Hameln to gród w Brunszwiku, Przy sławnym Hanowerze; Wezery mu głęboki prąd Z południa mur oblewa, skąd Masz wnosić, że to miły kąt; Lecz w tej, o której śpiewam erze, Lat temu przeszło wieków sześć, Gad pewien jął ten gród tak jeść, Aż litość bierze. II Szczur! Wszędzie go słychać: szur, szur, szur!… Psy, … Przeczytaj wiersz

Robert Browning

• Poezja angielska

Pierwsza droga miłości

przez

I Zbierałem pęki róż przez cały lipiec. Dzisiaj oberwę płatki i rozsypię Po drodze, która wiedzie do mojego domu o srebrnych okapach. Czy przejdzie tędy Maria? Czy zwabi ją zapach? Niestety, idzie lasem. Nie szkodaż kwiatów czasem? Nie szkodą! Przecież mogła iść wśród kwietnych pasem. II Od roku wprawiam się i o tym marzę, Żeby … Przeczytaj wiersz

Robert Browning

• Wiersze miłosne

Poranne rozstanie

przez

Za przylądkiem morze, dotąd ciemne, W blasku słońca stanęło powszednim: I tak prosty był złoty szlak przed nim Jak potrzeba świata ludzi we mnie.

Robert Browning

• Wiersze o poranku • Wiersze o rozstaniu

Ostatnia przejażdżka we dwoje

przez

I. Rzekłem — Najdroższa, skoro tak, Gdy wreszcie znam swej doli szlak, Gdy nic nie waży miłość ma, Gdy życia cel się wali z dna, Gdy tak być musi i nadszedł czas — Całe me serce hołd ci, cześć, Błogosławiąco, rwie się nieść! Nadzieję daną odbierz — chcę Tylko pamięci o tym śnie I nadto … Przeczytaj wiersz

Robert Browning

• Miłość romantyczna