Ballada o łące

Przez noc z dziewczyną szedłem jak przez łąkę I tacy sobie byliśmy wzajemni Że wokół się czyniło ciszej, miękcej, ciemniej Jakbyśmy byli utulani w pąku   Nagle ona krzyknęła całym ciepłym ciałem Zatrzepotała niby ptak skrzydłami Noc otworzyła swe płatki nad nami Dziewczyna uleciała — za nią ja leciałem   Teraz leżymy troszeczkę zdyszani Ale … Przeczytaj wiersz


Ernest Bryll

Kolęda o gwieździe

Każdy z nas w brzuchu kobiety jest gwiazdą Najpierw okrągłą, gładko utoczoną, Tą ulgą po miłości, tą miękkości miazgą Jeszcze w ból nie obrosłą cierniową koroną   A potem gwiazda rośnie. Kolczaste promienie Rozpierają przeponę. Potem imię kruche Między uda rozdarte, napięte golenie Ze światłem krzyku wschodzi nad kopułę brzucha   No cóż… Ciało się … Przeczytaj wiersz


Ernest Bryll

Boże Narodzenie

Kiedy dziecko się rodzi i na świat przychodzi Jest jak Bóg, co powietrzem nagle się zakrztusił I poczuł, że ma ciało, że w ciemnościach brodzi Że boi się człowiekiem być. I że być musi Wokół radość. Kolędy szeleszczące złotko Najbliżsi jak pasterze wpatrują się w Niego I śmiech matki – bo dziecko przeciąga się słodko … Przeczytaj wiersz


Ernest Bryll

Aniele mych pradziadów

Aniele mych pradziadów chłopskich daj tę siłę Z jaką się w bezimiennej powstaje godzinie Gdy pół nocy pół świtu. Gdy świat ucichł w zimie I ojczyzna jest – jakby Boga już nie było Modlitwo moja. Teraz nie umieraj I dla nas niebo wysoko otwieraj Bośmy już zapomnieli cośmy tam widzieli Rzuć nam na ziemię promień … Przeczytaj wiersz


Ernest Bryll

Malowanie żony

Takie są właśnie, co wołamy: żony; konstrukcja szczygła — a ten nie uniesie jesieni. Więcej liścia niż kwiatu — kwiat już znaczy owoc więcej wiatru niż rzeki… Gładzimy co rano uda, chcemy tak tkliwie jakby porcelany dźwięku jej ledwo dotknąć nim od tętna pryśnie. U palców lotki i tak jakby kowal walił Mozarta… Bo takie … Przeczytaj wiersz


Ernest Bryll

Ubieranie

Najpierw kobiety są nagie — takie je widzimy, gdy zakwitają z dziewczyn. To poczęcie pąka jeszcze tak zwięzłe, że jest raczej raną niż zaznaczeniem płatków; Utoczone z wody i ognia pękają jak kryształ od gwałtowności głosu… Jeszcze pierwsze blizny rozwijają się w tiule, w pobrzeże koronki — to nawet piękniej, ciało nie tak jawne, nie … Przeczytaj wiersz


Ernest Bryll

A Ty nam, Boże, przebacz…

A Ty nam, Boże, przebacz, że Cię nie widzimy W kontuszu przepasanym błękitem błyskawic A tylko Bogiem z drewna, kartofla i gliny Co się pochylił z nami i poci się, krwawi A Ty nam wybacz Boże, że jesteś tak mały Abyś się wcisnął w worek, gdy zajdzie potrzeba Pomiędzy parę łachów, kilka kromek chleba… Ty … Przeczytaj wiersz


Ernest Bryll

Ballada o drzewach

A chociazby je pocięli piłami A chociazby je kładli pokotem Nikt nie powie – Drzew zabijać nie wolno – Oto znowu są przy nas W ciemnym mieście Stołki o jelenich nogach Deski szaf huczące od wiatru Kredensy z grubych sosen Kredensy co są jak żubry Zamknięte w strasznych ścianach Nikt nie powie – Drzew nie … Przeczytaj wiersz


Ernest Bryll

Wokół mnie trwa noc pociemniała…

Wokół mnie trwa noc pociemniała, Dzikie wiatry owiewają chłodem, Lecz mnie moc zaklęcia związała I nie mogę odejść, nie mogę. Pod śniegiem drzewa-olbrzymy Pochylają gałęzie nad drogę, Szybkiej burzy nic nie zatrzyma, A jednak odejść nie mogę. Chmura za chmurą nade mną, Pustkowie za pustkowiem spodem. Nie poruszy mnie straszliwa ciemność, Nie chcę odejść, odejść … Przeczytaj wiersz


Emily Jane Brontë

Pamięć

Zimna w ziemi, nad tobą śnieg w glębokich zwałach! Jakże daleko jesteś w swym głębokim grobie! Czy kochać cię, miłości moja, zapomniałam? Niszcząca fala czasu zniosła myśl o tobie? Dzisiaj, kiedym samotna, myśl już się nie wznosi Krążąc ponad górami Angory dalekiej. Jej skrzydła spoczywają, gdzie liście paproci Kryją szlachetne serce na zawsze, na wieki. … Przeczytaj wiersz


Emily Jane Brontë

Bogactwa lekce sobie ważę…

Bogactwa lekce sobie ważę, Z miłości drwię boleśnie, Sława mi była czczym mirażem, Co rozwiał się dość wcześnie. Jedna modlitwa w twardej doli Wprawia me usta w drżenie – „Zostaw mi serce, choć tak boli, A daj mi wyzwolenie.” Gdy zegar każdą swą minutą Rychły mój kres oddzwania – Tylko chcę duszę mieć rozkutą Z … Przeczytaj wiersz


Emily Jane Brontë

Niema jak wino!

Kiedy wino mnie rozrusza, Serce moje się rozgrzewa; Coś majaczy w niem, coś śpiewa, Czcią dla Muz mi wzbiera dusza. Kiedy piję słodkie wino, Odstępują troski moje, A życiowe niepokoje Jak pod pędem wiatru giną. Kiedy piję wino stare, Wraz się Bacha żarty gonią, I jak lubą kwiatów wonią Owiewają z płynem czarę. Gdy zabieram … Przeczytaj wiersz


Anakreont

Eros i pszczoła

Pszczoła znużona, w kielichu Róży spoczęła, a wtem Eros się spuścił pocichu I zasiadł przy zdjętej snem. — By w ludziach rozniecać szały, Różaną zbiera on woń, Maści nią kołczan i strzały Miłosne, — straszliwą broń. Budzi się pszczoła… Co zacz?… Żądłem ucina go w palec. Narazie rozśmiał się malec, Lecz wkrótce uderzył w płacz. … Przeczytaj wiersz


Anakreont

Obraz ukochanej

Ty, w Rodyjskiej sztuce wprawny, Mistrzu śród malarzy sławny, Według moich wskazań chciej Lubej obraz zrobić mej, Oddalonej. — Maluj włosy Jedwabistej, czarnej kosy, A gdy barwa twa nie wzbroni, Tchnij w nią nieco słodkiej woni. Pod tą ciemnią, z dwóch stron lica, Niechaj czoło jej zachwyca Swą białością; a rzęs parę Zrób dokładnie w … Przeczytaj wiersz


Anakreont

Na cześć róży

Wiosna w kwiaty tchnęła życie: Czas wygłosić pieśń dla Róż, Towarzyszek naszych kruż. Dla nich śpiew mój usłyszycie. Róża jest radością ludzi, Woń jej w bogach zachwyt budzi, I na łonie Charyt z wiosną Erosowe róże rosną. Afrodyty tyś ozdobą, Muzy lubią cię niezmiernie, A pieśń wieszczów żyje tobą. Kwiatów twoich strzegą ciernie, Lecz choć … Przeczytaj wiersz


Anakreont

Człek jako ta mucha

Poźrzyż zasię na tego człowieka nędznego! Czymże wżdy jest namniejszym podobien do Niego? Jako wielbłąd do muchy, a wół do komora, Tak k Niemu jest podobna ta marna potwora. s Boby mowy nie było a rąk jeszcze k temu, Już by końca nie było źwirzęciu takiemu, Które by nad to w lesie miało sprośniejsze być, … Przeczytaj wiersz


Mikołaj Rej

Co tańcować nie umiał

Zyemianin sie ożenił, nasz prostak u dwora, Y nieumiał tańcować bez dudy potwora. Pannę mu wywiedziono, pięć piszczkow zagrało, Chłopisko iako wryte, pośrzod izby stało. By mi iechać do domu, ia nie poydę tego, A co ia wiem iako z nich, mam słuchać ktorego. Aż mu potym gdzieś chłopa, z dudami nabyli, Ledwo pana naszego … Przeczytaj wiersz


Mikołaj Rej

Miła rzecz swoboda

Wilk uźrzał psa tłustego; pytał: „Skądżeś utył?“ Powiedział: „Pan mię karmi“. Wilk mu tę rzecz chwalił, Uźrzał potym, otarto około na szyi: „A to coć łeb ogryzło, towarzyszu miły?“ Ten rzekł, iż „w nocy zawżdy stawam na łańcuchu“. Wilk rzekł: „Ja tych rozkoszy nie chcę mieć, paduchu! „Bo, gdy piesek dla strawy na łańcuchu stawa, … Przeczytaj wiersz


Mikołaj Rej

Dziewce uwiązła koszula w pośladku

Ujrzał jeden, a dziewka pierze sobie chusty, uwiązła jej koszula w silny ogon tłusty. Rzekł jej: – „Łakomy tył masz, otoć zje koszulę! Ale chcesz li jej dać w łeb, dam ja tobię kulę.” Powiedała: – „Nic, panie, utrzeć się to chciała, Iżeś ją miał całować tak się nadziewała”. On plunąwszy skoczył precz, śmiechu dosyć … Przeczytaj wiersz


Mikołaj Rej

Nowiny z dupnych gór

Dwa towarzysze sobie listy otwierali Plotki swe przeczytając, co do nich pisali. Więc jeden, wziąwszy papir, gównem pomalował, Napisał, iż nowiny, i zapieczętował. Drugi wziąwszy otworzył, aliści nowinki Z dupnych gór tam od Węgier i w nich upominki. Plunąwszy i porzucił: – „Jużem ja to słyszał, ale takie nowinki bodaj zabit pisał!”


Mikołaj Rej

Z chytrym złe towarzystwo

Krynica z wodą wzgórę obrąbiona była, Liszka z kozłem pospołu do wody wskoczyła. Gdy nie mogli wyskoczyć, kozła namówiła, Aby sie wspiął, a ona po nim wyskoczyła. Gdy jej prosił o ratunek, ona powiedziała: „Już cie, wierę, obradź Bóg, gdym ja wybieżała; „Byś miał tak długi rozum, jakoć broda wisi, „Nie dałbyś się oszukać, — … Przeczytaj wiersz


Mikołaj Rej