1. Kiedy wrą namiętności i burzą szaloną Rozdzierają mi serce i wstrząsają łono, Biegnę w leśne ustronie, gdzie wiatr po drzew szczytach Cicho stąpa, i ległszy topię wzrok w błękitach. Jaka cisza! Szmer żaden nie dobiega ucha. Serce mi dziwna, słodka przejmuje otucha, Krew bije wolniej, chłodną gorejące skronie, Straszliwa walka uczuć ucisza się w … Przeczytaj wiersz
W co wierzyć dzisiaj, gdy wszystko upada, W co wierzyć dzisiaj, kiedy błoto tryska Aż do słonecznych promieni ogniska, Gdy zwątpień jadem zatruta biesiada? W co wierzyć, kiedy światło nam nie błyska, Choć mgły już pierzchły? Nikt nie odpowiada. Wątpić nam trzeba! Tłumy jęczą: »biada!« Patrząc na złudzeń swych dawnych zwaliska. Wszystko zbryzgane rozczarowań kałem, … Przeczytaj wiersz
A znasz ty ten jar, Gdzie w złomach kamieni Modry Dunajec groźnie burzy się i pieni? Pił-żeś boski czar, Gdy słońce w zieleni Wód jego złotą glorię utwarza z promieni? Wdarł-żeś się na szczyt, Co pływa w lazurze, Aż oko ci się zamgli, nim dojrzysz go w górze? Zadrgnąłżeś na zgrzyt, Gdy o skał podmurze … Przeczytaj wiersz
Stoję na szczycie, błękitem oblany. Pode mną pluszczą Dunajca kaskady, Nade mną niebios strop uhaftowany W świetne brylantów i pereł miryady. Gdy spojrzę na dół po kamiennej ścianie, Co, jak rzut oka, prosto w przepaść strzela I tam w Dunajca tonie srebrnej pianie, — Tam drugie niebo wzrok mój rozwesela, Drugi kobierzec, usiany wzorzysto W … Przeczytaj wiersz
I. Biada wam, jeńcy wieczni snów doskonałości, Goniący wnętrznem okiem widmowe postacie! Wy słońc plamy wnet duchem zbyt czułym chwytacie, Marząc o nieskalanej, skończonej piękności. Gdzie innym droga życia kładnie się najprościej, Wy o cierń złud, zawodów stopy zakrwawiacie; Wam twarz Judasza błyska, gdy ktoś mówi: »Bracie!« Wam z cudnych rysów twarzy świecą trupie kości. … Przeczytaj wiersz
Był-że to sen? — Śród cudów górskiej krasy, Pod dziwnem tchnieniem przepotężnej pieśni, Którą echowo szumiały wkrąg lasy, Raz mi się zdało, że się ucieleśni Ideał śniony długie, długie czasy… Śród skał wyniosłych, w ciemnej jarów cieśni, Błysły mi gwiazdy dwie, pełne słodyczy, I czar rzuciły na mnie tajemniczy. I zdało mi się, że wszystko … Przeczytaj wiersz
Cisza. W przezrocze białych mgieł opony Owite szczyty; w mrokach pogrążony Posępny, cichy jar. W głębi gdzieś potok po kamieniach pluszcze, I na gór stokach sine drzemią puszcze W zawojach mgieł i par. Na liściach wiszą senne krople rosy, Śpią zioła, marzą woniejące wrzosy, Czekają złotych zórz. Cicho. Tak cicho, że okrzyk wydany Rozgrzmiałby — … Przeczytaj wiersz
Śród trawy, gdzie kwitną ziół barwnych tysiące, Przykładam do ziemi swe skronie płonące, Tajemny przyrody pochwycić chcę głos. I słucham, jak rzeki pobliskiej wrą głębie, Jak w krzaku miłośnie gruchają gołębie, Jak z gniazda odzywa się kos. I patrzę, jak sosen kołyszą się szczyty, Jak chmury żeglują przez jasne błękity, Gdzie wiatru poniesie je wiew. … Przeczytaj wiersz
Babie lato! babie lato! Pajęczyny srebrną szatą Krzewy odział wiatr bogato, Jak przejrzystą mgłą. Słońce świeci znów ogniściej, Zczerwieniała zieleń liści, Do jarzębin krasnych kiści Roje ptaków lgną. Pstre motyli krążą stada, Sąsiek — wróbli sejm obsiada, Na topolach wron narada, Krzyk, świst, hałas, gwar! Zda się, wraca letnia pora, Owad wije się z wieczora, … Przeczytaj wiersz
Choćby pod tobą niepłodna opoka, Nad tobą skwary groziły siewowi, Siej: w uschłem ziarnku się kiełek odnowi W wiatrzanych prochach, pod rosą z wysoka. I choćby siew twój przepadł najjałowiej, Siej i świadectwu nie wierz swego oka; Gdzie bój — siej miłość, światło — gdzie pomroka; Czyń — chociaż, po co, nikt ci tu nie … Przeczytaj wiersz
Po za okręgi przyrodzone świata, Po za rozumu i zmysłów granice, Chcąc przeczuwaną zbadać tajemnicę, Ludzka myśl wiecznie z niepokojem lata. I kłamie, mówiąc: »Dość mi, gdym bogata »W doświadczeń wiedzę, dość mi, gdy pochwycę »Najbliższe przyczyn, skutków krzyżownice; »Gdzieś dalej sięgać — próżna czasu strata!« Otchłanie otchłań pociąga. Obszarów Bezkreśnych trzeba tęsknotom bez końca. … Przeczytaj wiersz
W snach ją widuję. Nie. Tylko odczuwam Kto ona, nie wiem. Nie widzę jej twarzy, Lecz wiem, że piękna, pięknem wiekuistem, Jakiego blaski biją twórczym duszom Z oblicza Wenus Milońskiej. Nie widzę Ócz jej, lecz czuję słodycz ich wejrzenia, Która najkrwawsze zgoiłaby rany, I niezmierzoną, bezdenną ich głębię, W której śpi wszystkich zwątpień uciszenie, Win … Przeczytaj wiersz
Zachód słońca zaślepiający dzień Moje oczy widzą złoto Ale wzrok zawrca w głąb Widzę tylko biblijną czerń, bez gwiazd Błękit lodu, srebro nieba przemienia się w szarość W szarość nadziei, która trwa przez lata Tylko biblijna czerń, bez gwiazd Stary przyjaciel miłosierny okrutnie wykrzywił uśmiech zasygnalizował pustkę Dla mnie Biblijna czerń, bez gwiazd
I O kozłostopy boże Arkadii! Ten nowy świat jest siwy i stary, Co z Ciebie dla nas zostało? Nie ma pasterzy, co by cisnęli Jabłkami w fałdy korali twoich, O kozłostopy boże Arkadii! Nie widać już w wawrzynu liściach Nóg twych, ni złocistej brody, Co z ciebie dla nas zostało? Nudna, martwa Tamiza nasza, Jej … Przeczytaj wiersz
Stałem nad morza bezowocną tonią: Twarz mą i włosy skrapia rozbryzg fali; Dzień konający purpurą się pali Długich promieni; wichry groźnie dzwonią. Krzyk mew ku brzegu przypływa z oddali — „Biada!“ zawołam z uznojoną skronią, Ziarna się dla mnie z pól tych nie wyłonią, Choć na mój żywot ciągły trud się wali“. Sieć ma porwana, … Przeczytaj wiersz
Zstąp ku mnie, Chryste! Podaj ręce boże, Albowiem tonę w orkannej zawiei, Jak ongi Szymon ginął w Galilei, Na nawałnicą smaganym jeziorze. Kraj ogłodzony moje serce! Gorze! Wino-m żywota wylał bez nadziei; Jeśli dziś stanę u boskich wierzei, Czuję, żem skazan na piekielne łoże… „Śpi, lub, jak Baal, wyruszył na łowy, A na Karmelu od … Przeczytaj wiersz
Dziś, gdym na warcie stał nad rzeką, W śnieżystej, strasznej zawierusze, Dziewczyno moja! gdzieś daleko Widziałem twoją białą duszę. Przypomniał mi się sad w rozkwicie, Utkana z kwiatów twoja chusta, Serc gorejących naszych bicie I zwarte z sobą nasze usta. O hej, Marysiu! w oczach ciemno, W zawiei śnieżnej śmierć tu kroczy, Cicho pochyli się … Przeczytaj wiersz
Dzieciątko Boże, uczyń cud raz jeszcze Większy, niż bitwa wygrana nad wrogiem, Każ polskie serca w polskie ująć kleszcze, Jedną oddychać Polską, jednym Bogiem. Niech nas dwóch idzie po tej samej ścieżce, A gdy się zetkną, niechaj wielki Boże! Z oczu dobędą uśmiech a nie noże! Spraw to Dzieciątko Nowonarodzone! A my Ci za to … Przeczytaj wiersz
Gromadą wielką wyszliśmy na drogi Chrystusa czekać, kiedy z martwych wstanie, Oleje mając na zranione nogi, Hymny i harfy i umiłowanie. I Apostołów spotkawszy dwunastu: — Czyli nie idzie Rabbi tu, Syn boży? Tędy wędrować ma ku Emaus miastu, Gdy Józefowy w skale grób otworzy… Odrzekli: Rzecz jest tajna i nieznana. — Pytalim przeto: Niewiasty … Przeczytaj wiersz
…Dziś mi ktoś mówił, żeś jest bardzo chora, Że mgłę na oczach masz, że więdniesz wcześnie I że zapadasz w ciszę co wieczora, Potem jak dziecko, bez łez płaczesz we śnie, Żeś do śmiertelnych smutków wielce skora, Że wszystko kona w tobie i nie wskrześnie, Że tajemnice w ustach masz i czekasz, Aż ci je … Przeczytaj wiersz
A którzy w srogim padli boju, Niechaj odpoczną dziś w spokoju. A kiedy w noc zaduszną wstaną Każdy promienny swoją raną, W łachmanach każdy, jak w sobolach, Na radzymińskich staną polach, To ze łzą w oczach, śmiercią niemi Ustami czarnej dotkną ziemi; Ówdzie otworzą się mogiły, Co się serdecznej krwi opiły: Oto wychodzą z nich … Przeczytaj wiersz