Czemu, gdy księżyc wschodzi, jak mara spłoszona Staw stopionych szafirów w gór zapada spody, I źrenica Tatr, oko marzącej przyrody, Spuszcza rzęsy mgieł — tonie wśród pomroku łona? A księżyca twarz dziwna, smutna, zamyślona Wstrzymuje bieg tułaczy między skał obwody, Patrzy długo w zakryte mgłą jeziora wody, I blednie coraz bardziej — a nad ranem … Przeczytaj wiersz
Śpi Rzym słowiański, śpi stu wież stolica, Mgłami przeszłości osłoniwszy lica; Na Kapitolu śpi lud marmurowy, W pałacach drzemią patrycjuszów głowy, Sen grzebie gniazda zbytku i ubóstwa, W świątyniach nawet zdrzemnęły się bóstwa. Śpiąca stolico! Przeszłość marzysz błogą, A nowożytny świat nową mknie drogą; Ty śnisz minione starej sławy mary, Rozbitą wielkość, przebrzmiałe fanfary, Ty … Przeczytaj wiersz
Stanąłem na przełęczy… świat czarów pode mną! Wzrok zdumiony weń topię – podziw duszę tłoczy… Dołem – stawy czernieją, jak piór pawich oczy, W górze – pieśń! … ale myślą stworzona nadziemną. Pieśń runami granitów pisana przede mną! Skamieniały sen Stwórcy, dumny sen, uroczy! Tam – ku krańcom pustyni gwiazda dnia się toczy, Płoną szczyty … Przeczytaj wiersz
W dali!… jakby ciągnący ławą huf kresowy, Z gwiazdami na szyszakach, z proporcem obłoków Zakamieniał, dotarłszy aż do nieba stoków, Tak Tatry ciemnym murem zwarły dumne głowy! Wielki jak sny młodości – mroźny kraj śniegowy! Gdzie król burz – halny orkan – błądzi w szacie mroków, Gdzie wiszą gniazda orłów, gromów i potoków, Gdzie mistrz … Przeczytaj wiersz
Gdy ból milionów długi i przewlekły Twoją pierś młodą obrał za swe gniazdo, Żłobiąc na czole cierniem wieszcza znamię — Gdy oczy tłumów mgły zwątpień powlekły, W próżnym pościgu za nadziei gwiazdą I gdy opadło w dół bezsilne ramię — Ty, dróg szukając błędnym życia rzekom, Z którymi serce płomienne się wiodło, I skostniałego świata … Przeczytaj wiersz
Los go rzucił na skałę nieczułą a hardą; Wsród kurhanów praczasu, wśród górskich rozłomów Ćwierć wieku ten świerk pośród śniegów, burz i gromów Prowadził bój rozpaczny o swą bytność twardą. Gór tytany nań patrzą z kamienną pogardą On, młodzieniec, żyjący pył, atom atomów, Życie wszczepiać chce pośród ich martwych ogromów, Ku słońcu dąży głową młodą, … Przeczytaj wiersz
Dusza jest regionem bez określonych granic: nie jest pewne czy preria może ją wyrazić a dystans wyznaczyć: sunie (dopasowując się) jak masa kontynentu tam, gdzie może wzlecieć najwyżej, rozbudowując swą najgłębszą, okrywającą podstawę (dokładnie proporcjonalną): nie sunie w jednym kierunku: istnieje linia podziału: są systemy rzeczne jak cienie zimowych drzew na wzgórzach: dopływy, cieki, wysokie … Przeczytaj wiersz
Śpimy, a sen chory odpoczynek nam truje; Wstajemy – dzień cały psuje myśl uparta, Śmiejąc się i płacząc, każdy tęskni, czuje, Troski precz odrzuca albo tuli czarta. I czy to jest radość, czy też żałowanie, Droga ich odejścia wciąż drogą wolności, Dzień wczorajszy nigdy jutrem się nie stanie, Bo też nic nie przetrwa oprócz niestałości!
Powiedz, złotoskrzydła gwiazdo, Roziskrzona nocną jazdą, Gdzie w otchłani twoje gniazdo, W którym lotki zwijasz? Powiedz mi, księżycu srebrny, Wagabundo dróg podniebnych, W jakiej norze płaszczem zgrzebnym Do snu się układasz? Wietrze, coś się zwlókł w te strony Jak syn z domu wypędzony, Czy masz swe tajemne schrony W gąszczach i fal grzywach? tłumaczenie Juliusz … Przeczytaj wiersz
Podróżnik wracający z starożytnej ziemi Rzekł do mnie: — Nóg olbrzymich z głazu dwoje sterczy Wśród puszczy bez tułowia. W pobliżu za niemi Tonie w piasku strzaskana twarz. Jej wzrok szyderczy, Zacięte usta, wyraz zimnego rozkazu — Świadczą, iż rzeźbiarz dobrze na tej bryle głazu Odtworzył skryte żądze, co, choć w poniewierce, Przetrwały rękę mistrza … Przeczytaj wiersz
Gdy ktoś lampę roztrzaska, W ciemnym pyle światło jej kona; Gdy wiatr chmurę rozwieje, Gaśnie tęcza w niebie rozjarzona. Kiedy zerwie się struna, W zapomnieniu ginie pieśń zaczęta; Kiedy usta zamilkną, Słów najdroższych nikt już nie pamięta. Gasną blaski i tony, Kiedy zniszczył los lampę i lutnię: Tak i w sercu nie zabrzmi Żadna pieśń, … Przeczytaj wiersz
Muzyka, gdy już nie dźwięczy Głos, wibruje wciąż w pamięci; Woń, gdy fiołki zwiędną, ściśle Przetrwa w pobudzonym zmyśle. Róże ścięte? — spójrz, tych dwoje Śpi na łożu z płatków; twoje Sny, gdy skryje cię mogiła, Miłość będzie dalej śniła.
I. Aniele nocy! leć ponad wodami! Nad fale zachodu! Wypłyń z otchłani wschodnich, gdzie z gwiazdami, Dokąd nam światłość dnia jasno świeciła Snyś-ty straszliwe i błogie roiła! O piękna! Cicha! Wśród twego pochodu Chodź prędzej do mnie! II. Owiń się w kwefy twe szare, twe mgliste! Gwiazdami olśniona! Wężów twych chmurą osłoń dnia jasności, Całuj … Przeczytaj wiersz
Źródła spływają się w rzece A rzeki znów — w oceanie; Niebo ma w swojej opiece Wichrów radosne splątanie; Oddzielnych przedmiotów rzesza Boską decyzją tajemną Spotyka się, łączy, miesza — A ty — nie złączysz się ze mną? Spójrz, góry całuje słońce, Fale brzeg biorą w objęcia; Kwiat innym kwiatom na łące Nie skąpi choćby … Przeczytaj wiersz
Świat jest głupi, świat jest ślepy, Świat podły oszczerca… Mówi: że ty dziecię moje Nie masz dla mnie serca! Świat jest głupi, świat jest ślepy, Ciągle cię spotwarza… Nie wie jak twój całus słodki! Jak mą pierś rozżarza!…
Świat jest tak piękny — tak lśnią niebiosa, Drży na kwiateczkach poranna rosa, Wietrzyk tak mile drzewkami miota, Wszędzie wesołość, śpiewy, pustota, A jednak w duszy mam cierpień tyle: Że chciałbym w zimnej leżeć mogile…
I. Świeże ulewy Na spragnione krzewy Przynoszę z morza lub rzeki; Dostarczam cieniu Listkom, co w znużeniu Wśród dziennej spoczęły spieki. Na skrzydłach niosę I otrząsam rosę, Budząc tłum pączków uroczy, — Śpiące gromadki Na piersiach swej matki, Co wkoło słońca się toczy. Gradami zionę: I łąki zielone Pokrywam białym całunem; W deszcz je przemienię … Przeczytaj wiersz
Gdy błękitne twoje oczy Budzą we mnie trwogę, Tak w umyśle mi się mroczy, Że mówić nie mogę… Choć się tym widokiem trwożę, Lecz mnie on nie gniewa, Bo błękitnych myśli morze Serce me zalewa…
Przyjaźń, miłość, mędrców kamień, Śledzić myślą nieobłudną — Można. Źródło to omamień Znaleźć w życiu?… Jakże trudno!
Płakałem we śnie, o luba ma! Śniłem: żeś w grobie leżała, Zbudziłem się — i jasna łza Po moich licach spływała… Płakałem we śnie, o luba ma, Niewierną widziałem Cię w snach, Zbudziłem się — ale ból trwa, Boleść skąpana we łzach… Płakałem we śnie, o kwiatku mój, Śniłem — że miłość mą znasz, Zbudziłem … Przeczytaj wiersz
Niech me serce nie rozpacza, Niech i boleść tę wytrzyma, Nowa wiosna to powróci, Co zabrała sroga zima… A jak wiele ci zostało! Po cóż próżno wzdychać, szlochać, Świat jest jeszcze dosyć pięknym, Wszystko, wszystko możesz kochać!