Jesień

Guillaume Apollinaire

Oddalają się wolno w mgłę wieśniak kulawy

I wól jego roboczy w gęstą mgłę jesieni

Co kryje wioski ludzi i biedne ich sprawy

Idąc w mgłę przywiązaną spojrzeniem do ziemi

Wieśniak nucił piosenkę o smutnej miłości

Że utracił ktoś serce pierścionek i wiarę

Jesień jesień sprawiła śmierć lata radości

Powoli w mgłę odchodzą dwie postaci szare

tłumaczenie Zbigniew Bieńkowski

Twoja ocena
Guillaume Apollinaire

Wiersze popularnych poetów

cieniasy i mieszczanie

Tak, kurwa. Dżin ze słoika. Litra na ryj. I już chce się żegnać ozięble? I on mi mówi, że żaden z niego budda raczej dżizys krajst? Więc go pytam, czy…

WIOSNA DLA DOROSŁYCH

W jedwabiu, w zamszu, w drobnych kłujących liściach herbaty — ziarno miał ten pocałunek w sobie, granulaty orzechowe, żadnych swojskich rzeczy. Zepchnął nas w dół. Ktoś próbował wrócić, odpocząć, pić…

Rue descartes

I Mijając ulicę Descartes Schodziłem ku Sekwanie, młody barbarzyńca w podróży Onieśmielony przybyciem do stolicy świata. Było nas wielu, z Jass i Koloszwaru, Wilna i Bukaresztu, Sajgonu i Marakesz, Wstydliwie…