1909

Guillaume Apollinaire

Miała suknię fioletową

Z tureckiego jedwabiu

I tunika lamowana złotem

Składała się z dwóch części

Spinanych na ramieniu

Oczy jej tańczyły jak aniołowie

Śmiała się śmiała

I miała twarz w kolorach Francji

Błękitne oczy białe zęby i wargi bardzo czerwone

Ach miała twarz w kolorach Francji

Miała okrągły dekolt

Uczesanie Recamier

I obnażone piękne ramiona

Czy nigdy nie wydzwoni dwunasta

Kobieta w fioletowym jedwabiu

I w tunice lamowanej złotem

Z okrągłym dekoltem

Poruszała lokami

Złotą przepaską

I sunęła w pantofelkach z klamrami

Była tak piękna

Że nie śmiałbyś jej kochać

Kochałem kobiety okrutne w ogromnych dzielnicach

Tam gdzie codziennie rodzą się nowe stworzenia

Krew miały z żelaza mózg miały z płomienia

Kochałem kochałem lud nawykły do maszyn

Zbytek i piękno jest tylko jego pianką

Ta kobieta była tak piękna

Że przejmowała mnie lękiem

tłumaczenie Adam Ważyk

Twoja ocena
Guillaume Apollinaire

Wiersze popularnych poetów

Wspomnienia

Odwiedzaj swoje wspomnienia, Uszyj dla niech płócienne pokrowce. Odsłoń okna i otwórz powietrze. Bądź dla nich serdeczny i nigdy nie daj im poznać po sobie. To są twoje wspomnienia. Myśl…

Chmury

Z opisywaniem chmur musiałabym się bardzo śpieszyć – już po ułamku chwili przestają być te, zaczynają być inne. Ich właściwością jest nie powtarzać się nigdy w kształtach, odcieniach, pozach i układzie. Nie obciążone pamięcią o niczym, unoszą…

Koniec i początek

Po każ­dej woj­nie ktoś musi po­sprzą­tać Jaki taki po­rza­dek sam się prze­cież nie zro­bi. Ktoś musi ze­pchnąć gru­zy na po­bo­cza dróg, żeby mo­gły prze­je­chać wozy peł­ne tru­pów. Ktoś musi grzę­znąć…