Milczenie

Edgar Allan Poe

Są ta­kie bez­cie­le­sne rze­czy, są zja­wi­ska,
Co mają byt po­dwój­ny, jak bliź­nię­ca owa
Moc, co na­raz z ma­te­rii i ze świa­tła try­ska
I na­raz two­rzy bry­łę — i cień w so­bie cho­wa.

Tak dwu­li­ce Mil­cze­nie: na­raz brzeg i mo­rze,
Cia­ło i duch; pu­styn­ne ko­cha ru­mo­wi­ska,
Świe­żą po­ro­słe tra­wą; są w niem ja­kieś zo­rze —
Ja­kieś ludz­kie pa­miąt­ki: więc się go nie trwo­żę,
Choć łzy mi pły­ną. Ni­g­dy — dźwięk jego na­zwi­ska.

To mil­cze­nie cie­le­sne. Żadna zła po­tę­ga
Nie tkwi w niem. Więc spo­koj­ny bądź u jego pro­gu.
Lecz je­śli kie­dy z lo­sów woli nie­odmien­nej
Sta­nie przed tobą jego cień — elf bez­i­mien­ny,
Co opę­tał sa­mot­ny świat, do­kąd nie się­ga
Ludz­ka sto­pa — na­ten­czas du­szę po­leć Bogu.

Twoja ocena
Edgar Allan Poe

Wiersze popularnych poetów

Klaskaniem mając obrzękłe prawice

Kla­ska­niem ma­jąc obrzę­kłe pra­wi­ce, Znu­dzo­ny pie­śnią, lud wo­łał o czy­ny; Wzdy­cha­ły jesz­cze do­rod­ne waw­rzy­ny, Ko­na­ry swe­mi wie­trząc bły­ska­wi­ce — Było w oj­czyź­nie lau­ro­wo i ciem­no I już ni miej­sca da­wa­no,…

starzy znajomi

Jesteś hubem, powiedział, węzłem, przez który przepływa masa danych, i dodał: moich danych. Co robiła potem? Kariera modelki, rak piersi, aresztowanie. Biała suknia była plagiatem. W końcu stuknęła jej trzydziestka….

Jacyś ludzie

Ja­cyś lu­dzie w uciecz­ce przed ja­ki­miś ludź­mi. W ja­kimś kra­ju pod słoń­cem i nie­któ­ry­mi chmu­ra­mi. Zo­sta­wia­ją za sobą ja­kieś swo­je wszyst­ko, ob­sia­ne pola, ja­kieś kury, psy, lu­ster­ka, w któ­rych wła­śnie…