Światło księżyca

Guillaume Apollinaire

Księżyc miodem ocieka na ustach szalonych

Żarłoczne są tej nocy ogrody i domy

Gwiazdy do pszczół tańczących stały się podobne

Przelewa się w altanach złote światło miodne

Bo z nieba opadając łagodnie na ziemię

W plastry miodu się łączą księżyca promienie

I skrycie mi się roi słodka awantura

Drżę przed żądłem ognistym tej pszczoły Arktura

Co w ręce mi promieni zwodne rzucił światło

I swój miód księżycowy zebrał z róży wiatrów

tłumaczenie Artur Międzyrzecki

Twoja ocena
Guillaume Apollinaire

Wiersze popularnych poetów

Błąka się wicher w polu

Błąka się wicher w polu, Nie wie, w którą wiać stronę; Błąka się w dzikim bolu Moje serce zmęczone. Śnieg leży w gęstym borze, I pokrywa krwi ślady: Tam moje…

Bajka

Podpadł kiedyś cesarzowi, gdy ten miał zły humor. Cesarz kazał go ściąć. Ale nie miał czasu. Powiedział tylko: – Niech się pan zgłasza co godzina w mojej kancelarii i przypomina,…

Sprawozdanie

I O Najwyższy, zechciałeś mnie stworzyć poetą, i teraz pora, żebym złożył sprawozdanie. Serce moje jest pełne wdzięczności, choć poznałem niedole tego zawodu. Praktykując w nim, dowiadujemy się za wiele…