który sprawia, że można być człowiekiem

Tomasz Pułka

Michałowi Smarzyńskiemu

poznaliśmy się, gdy szukał zegarka. badał
każdy kąt, dotykał ścian, słuchał mnie czekając
na tykanie. serca chyba, bo jak później się
zwierzył, zegarka nigdy nie miał. po prostu był
nadwrażliwy, choć chował to skrzętnie

w każdym słowie. gdy opowiadał, zamykał historię
sobą, ubierał się w nią i chodził po
pokoju, przeglądał się w lustrach. opowieść
krążyła w jego żyłach jak szklanka po stole,
jak źrenica oka gdy patrzył prosto w ciemność.

gdzie polewałem wódkę. i zawsze stawiał tę szklankę
bliżej prawego krańca stołu, jak gdyby czekał
na znak. na rękę która sprawi że naczynie spadnie
na podłogę, rozbije się. żeby można było zbierać
okruchy. ranić nimi dłonie, patrzeć jak wsiąkają
w skórę.

i mieć w sobie choć drobinę przedmiotu.

Twoja ocena
Tomasz Pułka

Wiersze popularnych poetów

Piosenka o końcu świata

W dzień końca świata Pszczoła krąży nad kwiatem nasturcji, Rybak naprawia błyszczącą sieć. Skaczą w morzu wesołe delfiny, Młode wróble czepiają się rynny I wąż ma złotą skórę, jak powinien…

Unde malum

 „Skąd się bierze zło?                                                  jak to skąd                                                  z człowieka                                                  zawsze z człowieka                                                  i tylko z człowieka”                                                              Tadeusz Różewicz Niestety panie Tadeuszu dobra natura i zły człowiek…

I człowiek i mebel

Czy to są naczynia połączone Im w kieszeni więcej w duszy mniej Jeśli to co dobre wykupiono Czy zostało tylko samo złe? Choć swoją ma cenę I człowiek i mebel…