Aleksandra i jej strach

Tomasz Pułka

nigdy nie wiadomo, kto jest po drugiej
stronie powiek, a u mnie zawsze będziesz
bezpieczna
 – tak do mnie mówił każdego
wieczora gdy patrzyłam w kominek. choć paliły
się listy, miał inne sposoby: woda kapała braillem,
drzwi skrzypiały szeptem, kot o którym za dużo
piszę milczał jak fotografia.

dzisiaj, kiedy robi się ciemno zamykam oczy,
żeby stłumić ciemność w sobie. zamknąć, zdusić,
przykryć powiekami. wtedy tylko mogę go
zobaczyć takim jak dawniej.

gdy był ledwie urwanym zdaniem, krzykiem
spod łóżka, przygaszonym światłem. bo kocham
się w mroku, tak jak on kochał się we mnie.

kiedyś dawał mi prezenty: za małe pierścionki
których nie można było założyć, dawno zgubione
guziki, kilkuletnie płatki śniegu.

a teraz mnie już nawet nie szuka, choć ja szukam
jego rąk. żeby móc iść spać.

Twoja ocena
Tomasz Pułka

Wiersze popularnych poetów

powiem ci jak cię spotkam

Słońce rozbełtana rybka. Opuszczamy podwórko, szlaban cicho klaszcze i rajskie drzewa gubią ikrę: pola w kolorze rudy orangutan. To sen czy może weź się w garść i nie pracuj nocami,…

Szew

To krzepnie. Nie ma we mnie miejsca na prawdę, naprawdę nie ma we mnie miejsca. Że chciałbym się na nią nagrać, kiedyś rano odsłuchać? Kto mnie dzisiaj przepisze, kto obudzi…

Z lat dziecięcych

Przypominam — wszystkiego przypomnieć nie zdołam: Trawa… Za trawą — wszechświat… A ja — kogoś wołam. Podoba mi się własne w powietrzu wołanie, — I pachnie macierzanka — i słońce…