INNE STRONY

Agnieszka Wolny-Hamkało

Szatynki zasłonięte przezroczystą pleksi
przed wzrokiem ciekawskich akantów
żyją w boksach próżni z zapachem choinek.
Nad nimi boeingi, widmo deszczu, smogi
folii jak duchy lub wirujące strzępy plastiku
ponad biurami. Nikt nie chce oddychać

tutaj. Jednym światło ledów wydaje się zimne,
inni przeglądają się w poręcznych lustrach,
kiedy w porze lunchu ich miętowe nitki
suną między zębami. Z nienagannym szkliwem
trzeba mówić cicho. Jest z nami dyrektor, ma na
biurku laptop i bukiecik czegoś na kształt

nasturcji. Spokój dyrektora gasi popołudnie,
kiedy do nas mówi, zsuwając pilotem zasłony

Twoja ocena
Agnieszka Wolny-Hamkało

Wiersze popularnych poetów

Do prostego człowieka

naj­więk­szym wy­da­rze­niem w ży­ciu czło­wie­ka są na­ro­dzi­ny i śmierć Boga oj­cze Oj­cze nasz cze­mu jak zły oj­ciec nocą bez zna­ku bez śla­du bez sło­wa cze­muś mnie opu­ścił cze­mu ja opu­ści­łem…

Moneta

Czekam tam gdzie upadłam Ulica schody chodnik albo stadion Przecież nie muszę leżeć Wystarczy żeby zechciał we mnie ktoś uwierzyć Jestem wciąż trochę warta Choć mnie wydarła z czyichś spodni…

Ciało

Czyny kalekie zmienione w rzeczy rosną milczeniem pod niebem płaskiem, które zgaszone jest trupim blaskiem pod nim stygnącej sprawy człowieczej. Czyny, spomiędzy których nikt jasny, bo nieświadome za sobą wloką…