piach

Agnieszka Wolny-Hamkało

W witrynie apteki stały manekiny
w kołnierzach ortopedycznych.
Kupiłam jeden i chodziłam w nim po mieście.
Wchodząc do kwiaciarni i zegarmistrza
nie chciałam niczego kupować. Przez okna mieszkań
na parapetach widziałam słoje pełne much
i kolorowe spinacze na sznurkach.
Samowar na taborecie. Zdziwiona,
że ty przepraszasz, że mówisz na skróty,
kiedy nie ma już nic do dodania.
Lubiłam, kiedy całowaliśmy się
pod pomnikami papieża,
siedząc na tarasie z gołymi nogami
jedliśmy melony, a bezdomne koty
łasiły się, żebrały o kawałek szynki.
Płakałam dzisiaj tak krótko,
a jestem sypka jak totem z piasku.
Telefony od rana zjadają prąd,
szczerzą się przechodniów brzydkie tatuaże.
Sztuczne rośliny w witrynach zamarły
jakby łowiły kunę na jajko.

Twoja ocena
Agnieszka Wolny-Hamkało

Wiersze popularnych poetów

Zmory wiosenne

Biegnie dziewczyna lasem. Zieleni się jej czas… Oto jej włos rozwiany, a oto – szum i las! Od mrowisk słońce dymi we złotych kurzach – mgłach. A piersi jej rozpiera…

Babę zesłał Bóg

Babę zesłał Bóg Raz mu wyszedł taki cud Babę zesłał Bóg Coś innego przecież mógł Żeby dobrze zrobić wam Żeby dobrze zrobić wam Babę zesłał Pan Bóg też chłopem jest…

Praca

Znuźenie posklejało pajęczyną oczy, godziny bruzdy ryją po mózgu kroplami, w plecach w kabłąk wygiętych ból bezn1d1u zamilkł. Serce rozsadza usta sklejone milczeniem, papier się piętrzy w stosy pajęczastych wiórów,…