Tobuł tułaczy

Władysław Szlengel

w małych miasteczkach zapomnianych
tam gdzie jest szary każdy świt
w świt taki szary i zapłakany
tobuł tułaczy szykuje Żyd
a do tobołka wziąźć by się chciało
całą codzienność swoja starą
wąskiej uliczki krętość i małość
i zapyloną sklepik
ów szarość…
wieżbę przydrożną zabrać by trzeba
i pochylonę b
óźniczkę z nad rzeki
płat deszczowego dobrego nieba
zabrać ze sobą na szlak daleki…
jarmarczny rozgwar taki znajomy
sob
ót dostojny spokój i ciszę
i dźwięk i barwę i ludzi i domy
by mieć ich przy sobie i widzieć i słyszeć…

a tam w oddali bezkresy sine
drogi wichry – na deszczu stanie
a tam spowite mgłami i dymem
jakieś szukanie – jakieś czekanie – –
tam jakieś miasta albo pustynie
i nagłość – dziwność – siła nieczysta –
tumult i haos z kt
órego wypłynie
jakaś nieznana i inna przystań
tak by się chciało z wszystkim uporać
stanąć nareszcie śmielej i pewniej
i tylko smutno i łzawo i rzewnie
strzępy dawności wyciągać z wora:

– – płat deszczowego nieba – –
– – głos
ów znajomych rozgwar – –
– – wierzby znajomej białość – –
– – uliczek krętość i małość – –
– – szarość zasnutą łzami
co nigdy nigdy już nie schną…
– – – – – i westchnąć

Twoja ocena
Władysław Szlengel

Wiersze popularnych poetów

NAWŁOĆ

Przyjdzie noc i milion kurzych mostków obróci się w brzuchach ministrantów. Słońce wypada z łuski, w kałużach słabe reprodukcje sklejone jak pianki — dyskretnie regulują nastroje — aż biało robi…

Uwaga: Stopień

Wy którzy piszecie do mnie listy bewstydnie młodzi łucznicy napinający mięśnie słów czy widzicie perfekcyjną choreografię pustki? I kiedy już ta przestrzeń wejdzie wam w krew. I kiedy ta równina…

duble

Ingeborg opowiada psu swoje drugie życie. Celan tłumaczy Joyce’a, co za paranoja. Ingeborg robi mu laskę w łazience (dozgonne flaszki za recenzję, serce). Wyjaśniał jej boga na zimnej podłodze. Nie…