bistro

Agnieszka Wolny-Hamkało

Stoi w kolejce w opasce z rogami diabliczki,
z taniej opaski na bluzę sypie jej się brokat,
żuje jaskrawą gumę i cała nią pachnie,
bez przerwy nuci tę samą piosenkę.
Zamawia białą herbatę, wyciąga monety
całe w tytoniu, ma trzy telefony, każdy
z innym dzwonkiem w trzewiach etui.
W głowie motto na tatuaż i tyle obrazów,
będzie tapetować nimi całe miasta,
ma najwięcej obrazów w całej klasie,
stąd te małe nerwice, kiedy ściąga majtki
albo bierze w usta, podnosi aparat, żeby zrobić zdjęcie
– tylko trochę trzęsą jej się ręce.
Już kogoś kochała, już ktoś jej nie kochał.
Przestrzelone płuco, wesoła minetka.
Słodkie są sny o ukochanej i rzeźnickim nożu.
Szczególnie w niej cenił długie, nudne nogi,
z taniej opaski na bluzę sypie jej się brokat,
wypija herbatę, idzie na autokar.

Twoja ocena
Agnieszka Wolny-Hamkało

Wiersze popularnych poetów

Harmonia Beethovena

Naj­pierw ko­nie ża­łob­ne pię­trzy­ły się do chmur uno­sząc przy­łbi­ce miast i gwiazd zie­lo­ne stru­ny, za­sty­ga­jąc w po­mnik uko­śny, w po­chy­lo­ny szturm, aż krzy­cza­ło ze­wsząd, że runą. Grzmiał wiatr, a po­są­gi…

resistance

A więc jest jeszcze jakiś ruch oporu. Spojrzenie, które nie wie, co by chciało znaczyć. To, że siadł dalej niż mógłby. Nagle chciała się stać jego matką. Nakarmić go, myć…

Okno na tamtą stronę

Mam okno na tamtą stronę, bezczelne żydowskie okno na piękny park Krasińskiego, gdzie liście jesienne mokną… Pod wieczór szaroliliowy składają gałęzie pokłon i patrzą się drzewa aryjskie w to moje…